Sweet memory's!

Sweet memory's!
Tibo en Sjipke man wat lijkt dat al weer lang geleden.
En roept ook meteen weer herinneringen op.

Je kunt wel zeggen dat die twee elkaar mochten, de tolerantie van Sjipke was erg groot en hij liet zich van Tibo bijna alles welgevallen.
Vorig jaar zat Sjipke zijn tijd erop. Na dertien jaar was hij aan zijn einde gekomen.
Dat dat veel verdriet doet behoeft geen betoog, de volgende vraag was "hoe vertellen we het Tibo?"

Gelukkig hoefde wij dat niet te doen maar, maar was die taak weggelegd voor Tibo zijn vader.
Op een goed moment, terwijl Tibo aan het spelen was, heeft Miquel hem verteld dat Sjipke er niet meer was.
Het gesprek tussen beide ging toen ongeveer als volgt:
"Tibo, Sjipke van Rob en Els is dood, dus die is er niet meer"
Even is het stil, dan "waar issie nu dan?"
"Op een plek waar alle hondjes heen gaan als ze dood zijn!"
Weer even tijd nemen om te denken en dan : "dus dan kan ik niet meer met hem spelen?"
"Nee, dan kan je niet meer met hem spelen" zei Miquel.
"Kan ik hem dan ook niet meer aaien? "
"Nee, als je niet meer met hem spelen kan kan je hem ook niet meer aaien"
Die uitleg was kennelijk voldoende want hij draaide zich om en was weer helemaal bevangen door alle andere dingen die in zo'n jong leventje belangrijk zijn.

Die avond bracht Miquel Tibo , net als zoveel avonden, naar bed.
Dit is natuurlijk het moment dat je even de dag doorneemt.
"Papa, Sjipke is dood , hé?"
"Ja, Sjipke is niet meer, Sjipke is dood!"
"Maar kan ik dan echt niet meer met hem spelen en hem nooit meer aaien?"
"Nee, Tibo, als Sjipke dood is dan kan dat allemaal niet meer!"
Even bleef het stil en toen brak er iets bij Tibo. Met een hevige huilbui gaf hij blijk van zijn verdriet en realiseerde zich plotseling dat dat wel erg definitief was.
Miquel had moeite hem te troosten,
Tibo was ontroostbaar verdrietig door het besef dat Sjipke er niet meer was.
Tussen de tranen door stamelde hij "Dat vind ik niet leuk hoor"
Uiteindelijk is hij natuurlijk in slaap gevallen!

Een paar dagen later kwamen wij in 'Fort Frederiks' binnen lopen.
Tibo en Miquel waren even weg. Natuurlijk ging meteen het gesprek over Tibo hoe hij had gereageerd op de dood van Sjipke. We waren erg nieuwsgierig hoe hij zou reageren nu we de eerste keer zonder onze vaste metgezel bij hen op bezoek waren. Natuurlijk dachten we dat dat best wel moeilijk zou zijn en dat dat best wel verdrietig zou zijn voor hem.

Hoe verkeerd kan je een kind inschatten en hoe onvoorspelbaar zijn kinderen in de manier waarop ze reageren in dat soort situaties.
De deur van de garage vloog open en Miquel en Tibo kwamen binnen.Tibo met twee autootjes in de hand, kwam vol enthousiast binnen rennen en begroeten ons.
terwijl wij erop waren voorbereid om vragen te beantwoorden draaide hij zich om en was onmiddellijk in beslag genomen door al die andere zaken in huis.
We zaten elkaar een beetje verbaasd aan te kijken. Tibo had het kennelijk verwerkt en kon ermee leven.

Na een goed half uurtje in beslag genomen te zijn door het speelgoed, kwam hij langzaam in de richting van de tafel waar we zaten te praten.
Demonstratief met twee autootjes in de weer op tafel tussen de koffiekopjes en de gebakbordjes.
Zonder op te kijken van waar hij mee bezig was dropte hij de vraag :
"Rob, Sjipke is dood hé?" even was het stil
"Hij komt niet meer met mij spelen, hé?"
"Waar issie nu?"
Ik wilde eerst een verhaal gaan bedenken om het allemaal wat te verzachten, maar zei toen.
"Klopt Tibo, Sjipke was oud en dan ga je op een gegeven moment dood!"
"Dan kom je niet meer terug?" was zijn weder vraag.
"Nee, dan kom je niet meer terug, dan is het over!"
Diepe stilte en je hoorde het kraken in die bovenkamer van hem en dan, uit het niets:
"Halleluja" en weg wassie, opgeslokt door een vliegtuig dat duidelijk de voorkeur kreeg boven de auto's.
Ons in stomme verbazing achterlatend aan de tafel. Waar haalt hij het vandaan. We waren er allemaal van overtuigd dat we dat woord nooit hebben gebruikt en al zeker niet in verband met de dood van onze hond.
Prachtig hoe een kind ander reageerd als dat je eigenlijk zou verwachten!


Nog een keer komt Sjipke boven drijven in de gedachten wereld van die grote kleine man!
Sanne is hoogzwanger van de volgende telg aan de Frederiks stam.
Natuurlijk worden Moos en Tibo als toekomstige grote broers nauw betrokken bij die opkomst zijnde baby.
Op een gegeven moment komt het stelt Tibo de vraag aan Sanne wat de naam wordt van de nieuwkomer.
Sanne antwoord dat ze nog een idee hebben hoe de kleine gaat heten en dat ze daar nog over na gaan denken.
Tibo heeft dan de kant en klare oplossing voor handen:
"We kunnen de baby wel Sjipke noemen!" iedereen is even stil
"Ja Sjipke is er niet meer en dan hebben we weer een Sjipke, toch!"
Zie hier de kant en klare oplossing in een kinderhand!
Het is geen Sjipke geworden, maar 'JIKKE'

Wat een heerlijkheid om kinderen te zien en horen reageren!

Kinderlogica

Kinderlogica!

Feb. 2017

Ik vertel natuurlijk niets nieuws als ik zeg, dat Sjipke onze hond in november is overleden. Langzaam begint het verdriet bij ons een plekje te vinden en raken we er een beetje aan gewend dat niet meer het hele leven om onze hond draait.

Een van mijn andere ‘grote vrienden’ is er voorlopig nog niet helemaal klaar mee. Sjipke blijft toch een belangrijke rol spelen in dat kleine koppie van hem. Die ‘grote vriend’ is ons ‘kleine neefje’ van vier jaar.

Tibo heet de man en Tibo weet keer op keer te verrassen met de meest prachtige uitspraken. Uitspraken waarvan je denkt ‘waar haalt hij het vandaan.’

Tibo heeft Sjipke natuurlijk vanaf zijn geboorte meegemaakt. Al van kleins af aan kropen ze samen over de grond en werd de wieg geïnspecteerd door Sjipke als het bedtijd was voor Tibo. 

Toen Tibo zijn eerste pasjes ging zetten en nog steeds erg wankel op die korte pootjes stond, regelmatig terugviel op zijn gat en weer omhoog gehesen werd voor een volgende poging, dan was Sjipke er als de kippen bij om te kijken wat er nu toch weer allemaal gebeurde.

Echte Vrienden

Ook als iedereen dacht dat Sjipke rustig lag te slapen dan was Tibo degene die hem meteen weer helemaal bij de les wist te halen door even flink op zijn hersenpan te trommelen. Hetgeen Sjipke allemaal heel gewillig over zich heen liet komen. Ach, van je vrienden kan je eigenlijk alles hebben toch!!

Kortom hond en kind hadden samen een warme band opgebouwd!

Door de jaren heen was het steeds feest als ze elkaar zagen, wij merkten aan Sjipke duidelijk dat hij opvrolijkte als die kleine man binnen kwam stappen en het eerste wat Tibo deed was Sjipke opzoeken.

Afscheid!

Dan is de dag daar dat we afscheid hebben moeten nemen van Sjipke.

De ouderdom had het leven ingehaald en Sjipke was naar de hondenhemel.

Miquel, de papa van Tibo, had een dag later een goed gesprek met Tibo, die inmiddels ruim vier jaar is en er regelmatig blijk van geeft dat hij meer begrijpt als wij denken.

Het was gewoon belangrijk om Tibo te vertellen dat als Rob en Els de volgende keer kwamen Sjipke er niet meer bij zou zijn. Zodat de schok niet al te groot was als we zonder hond bij hun binnen kwamen.

Onder het spelen bracht Miquel voorzichtig het nieuws.

Terwijl hij rustig doorspeelde kwamen de eerste vragen.

“Waar is Sjipke nu dan?” vroeg Tibo

“Sjipke is dood en dus is hij niet meer hier” antwoordde Miquel.

“Kan ik dan nooit meer met hem spelen?” was de volgende vraag.

“Nee dat gaat niet meer, Sjipke is dood en die komt niet meer!” vertelde zijn vader.

Wonder wel leek hij de dood redelijk snel te accepteren, er werd verder gespeeld en er werd niet meer over gesproken.

Een paar dagen later werd die kleine kanjer door Miquel naar bed gebracht. Het moment om eens even diepgaande gesprekken te voeren tussen vader en zoon!

“Papa” de gebruikelijke opening voor een goed gesprek dus.

“Papa, Sjipke is er niet meer hè?”

“Nee, Sjipke is dood, dus die is er niet meer!” zei Miquel tegen een sip kijkende Tibo.

“Maar papa, komt hij dan ook niet meer terug en kan ik dan ook niet meer met hem spelen?” vroeg de kleine man hoopvol.

“Nee, als je dood bent dan kom je niet meer terug” was het eenvoudige antwoord.

Dit zette hem aan het denken en heel even was hij stil en begon zijn mondhoek een beetje te trekken. Met een trillende lip vroeg hij: “Maar……kan ik hem dan ook noooooit meer aaien…?”

“Nee” zei Miquel “dat zal niet meer gaan, Sjipke is dood en dus komt hij niet meer terug” Tibo was inmiddels in tranen uitgebarsten, alsof nu pas de werkelijkheid echt tot hem doordrong en elk beetje hoop verdween, uit zijn jonge leventje, om Sjipke nog een keer terug te zien.

Bezoek

Een paar dagen nadat Sjipke was overleden kwamen we binnen lopen in ‘Fort Frederiks’ de plek waar Sanne, Miquel, Moos en Tibo wonen.

Moos, de jongste telg, lag nog op een oor te genieten van zijn middagdutje en Tibo was samen met een vriendinnetje buiten aan het spelen. Na een goede twintig minuten kwam hij binnen. Na ons te hebben begroet dook hij al snel tussen het speelgoed in en zat rustig met autootjes te spelen.

Langzaam werd het speelterrein verplaats naar de eettafel en reden de autootjes netjes tussen de kopjes door. Onder het spelen en zonder op te kijken was daar plotseling de vraag: “Rob, Sjipke is er niet meer, he?” Tibo bleef gewoon door manoeuvreren met de autootjes.

Een beetje overrompelt door de plotselinge vraag die ik even niet had zien aankomen, kon ik niets anders uitbrengen dan “ehh…..Nee, dat klopt. Eeeeehh……Hij is er niet meer”

“Ik kan dan nooit meer met hem spelen of hem aaien, he?” nog steeds volledig geconcentreerd op het drukke autoverkeer op de eettafel.

“Nee, man dat gaat niet lukken” ik had me zelf weer hervonden en was weer in staat om te reageren. “Sjipke is er niet meer, Sjipke is dood.”

“Rob, waar is Sjipke nu dan?”

Even twijfelde ik wat ik moest zeggen. ‘Hij was naar de grote uitlaatplaats voor honden?’ Of ‘hij is naar de eeuwige jachtvelden?’ Kortom al die clichés leken niet echt te voldoen en in dat rijtje leek mij de volgende de beste:

“Nu Sjipke dood is, is hij waarschijnlijk naar de hemel!” als rasechte atheïst vond ik het nogal wat om die link zomaar te leggen, maar er schoot me gewoon niets anders te binnen.

Tibo keek plotseling omhoog en had geen aandacht meer voor de snelweg voor hem.

Hij keek me strak aan en er verscheen een glimlach op zijn snoetje. Toen ging zijn mond open en, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, kwam er een gerekt..........

..........“HALELUJAH”................... uit.

Hij pakte zijn auto’s en verdween weer naar zijn speelhoek, alsof hij wou aangeven dat het gesprek beëindigd was, ons in stomme verwondering achterlatend!

Waar haalt hij het vandaan, we zaten elkaar stomverbaasd aan te kijken en barstte uiteindelijk in lachen uit.

Iets verder in de tijd

Inmiddels zijn we weer een paar maanden verder en heeft de grond onder “Fort Frederiks” nog maar weer eens bewezen dat het huis er vruchtbaar is geaard. “Fort Frederiks” is inmiddels in verwachting van de derde telg!

De eerste uiterlijk kenmerken beginnen zichtbaar te worden, het strakke figuur van de moeder begint weer te welven en de bijbehorende misselijkheid en het opbrekende zuur zijn ook weer volop aanwezig!

Terwijl moeder Sanne druk in de weer is, zit Tibo stilletjes en lief te spelen op de grond, met kritische ogen volgt hij het heen en weer lopen van Sanne. Plotseling, in het voorbij gaan van Sanne, kijkt hij haar indringend aan en zegt:

“Mama, ik weet nog wel een heel leuke naam voor de baby!”

Sanne is met stomheid geslagen, er was nog met geen woord gerept over een naam voor de kleine die opkomst is.

“Oh, weet jij wel een naam? En welke naam is dat dan wel?” nog steeds verbaasd kijkt Sanne hem vol verwachting aan.

“Gewoon Sjipke……die is er toch niet meer…….!”

Sanne is met stomheid geslagen, je verwacht toch werkelijk niet dat zo’n knulletje daar nog aan zit te denken!

Sanne stuurde ons een WhatsApps waarin ze het verhaal vertelde, er subtiel nog even aan toevoegde dat ze van het hele gedoe een brok in haar keel had overgehouden.

Het lezen van die WhatsApp was ook voor ons al voldoende om een paar keer te moeten slikken. Waarschijnlijk is het onnodig om te vertellen dat we vreselijk blij zijn met die kleine kanjer. Wie had nou kunnen bedenken dat een vriendschap van die kleine man en die hond zo zou blijven hangen.

Zo zie je dat kinderlogica vaak dieper gaat als dat je zo op het eerste gezicht zou denken! 

En Tibo?  

Die geniet gewoon van het leven zoals het hoort